तो ६० इंचाचा माणूस

तो ६० इंचाचा
मा
णू
स

त्याने १०००
स्के अ र फ़ु ट
घ र

घे त लं

सोबत म्हणून
१ एकरचं
फ़ार्महाऊस

१२०

इं

चा

ची

कार

घेतली

तो पेग लार्ज घ्यायचा
त्याच्या हॅबीट्सही स्ट्रॉंग.
त्याचा टीव्ही ३२ इंची
फ्रिज ३०० लिटर्स

त्यानं त्याच्या लग्नात
बायकोच्या १० इंची
ग
ळ्या
त
२८ इंची
मं
ग
ळ
सू
त्र
घातलं
त्याची बायको मग त्याच्या घरी
आपलं घर म्हणून राहू लागली

तो बुटका वाटायचा पण
कपडे-परफ़्यूम ऊंची वापरायचा
त्यानं पडलेले दात सोन्यानं घडवले
त्याचं ऑफ़िस अर्ध्या तासावर
पण तो वर्ल्डटूर करून आला
त्याचं वाचन कमी
पण पुस्तकं जाडजूड घ्यायचा
पार्टी दिली तर जंगीच द्यायचा

एकदा तो त्याच्या
४ बाय ५ च्या
बा
थ रू
म
मधे
पा

य
घ
स
रू
न
पडला आणि मेला

त्याची बायको माणसं पाहून
धाय मोकलून
रडली...
त्याची मुलं
आईलाआधारदेतम्हणाली
"जे व्हायचं होतं ते झालं"

त्याचे
ना
तू
मोठे
झा
ले
तेव्हा त्यांना आपल्य़ा
आजोबांनी
जन्मभर काय केलं?
असले प्रश्न पडले नाहीत.

त्याच्या नातवांनी
त्या ६० इंचाच्या
मा
ण
सा
ची
त्याच्याच घरातली
१२ बाय ८ इंचाची तसबीर...
ह जा रो कि लो मी ट र्स लां बी च्या
पाणी
अटलेल्या
नदीत
सो डू न दि ली.

काळ

तोच सुर्य तोच चंद्र
तरी काळ बदलल्याच
जो तो म्हणत होता

मनं अधिक निरगट्ट आणि यंत्रे भलतीच
सेंसिटिव्ह झाली

स्वातंत्र्यसैनिक म्हणाले;
"स्वातंत्र्यानंतर खुपच मरगळ आली आयुष्याला"

टिव्हीमुळे फावला वेळच मिळत नसल्याचं
गृहिणी म्हणाल्या.

बहूसंख्यने लोक हळूहळू एकटे पडले

मसल पॉवर वाढलेल्या माणसांच्या भावना
वरचे वर दुखू लागल्या

स्थानिकांचा कल पाहून मल्टीनॅशनल कंपन्यांनी
गोमुत्रापासून दारूनिर्मिती केली

बघता बघता सगळे इतके मॅच्यूअर्ड झाले की
आध्यात्मावर कॉमेडी करू लागले

बाजारपेठा इतक्या विस्तारल्या की
औषधांपासून उपदेशांपर्यंतचे सगळे डोस
गरजांनुसार उपलब्ध झाले

खुल्या अर्थ व्यवस्थेत पैशाला
कुठं थांबावं कळेना झालं

विकासाच्या मुद्द्यावर राजकारणी मोडतोड करू लागले
आणि क्रांतिची वाट पहात समाज
कंटाळून झोपी गेला

सरते शेवटी जाणिवा बोथट झाल्याचं
सगळ्यांनाच ठळकपणे जाणवत राहिलं

डोळे

एकीचे डोळे: उगाचच हसरे.
मोहक पण स्वतःचे नसलेले
एकीचे डोळे: अगदी अबोल.
कुणी कुणाचे नसल्यागत
एकीचे डोळे: एकामागुन एक एकामागुन एक
प्रश्न घेऊन बसलेले
एकीचे डोळे: तजेल बिनधस्त आरपार
"घे टिपून" म्हणणारे
एकीचे डोळे: आखिव रेखिव सजग
शरीरासकट हलणारे
काहीतरी जाणवूनही
जाणवू न देणारे
एकीचे डोळे: हताश
आयुष्य हरवल्यासारखे
एकीचे डोळे: चुकार
बघायला लावूनही
पश्चातःप करून देणारे
एकीचे डोळे: आपल्यासारखेच
आपल्या भाषेत बोलणारे
म्हणून... रोज रोज अर्थांची वर्तुळे
रुं दा व त नेणारे
एकीचे डोळे: तिरळे.
आपलं काय
चूकतयच्या
भव-यात पडलेले
एकीचे डोळे: काळोखाचे.
उजाडणं-मावळणंच्या खेळापासून दूर
रस्त्याच्या या टोकापासून...
त्या टोकापर्यंतच्या प्रवासात
नसलेल्या दृष्टीत
प्राण टाकू पाहणारे
मा झे डो ळे: प्रत्येक डोळे आवर्जून पहात
दृष्टीआड करणारे

पुन्हा निरक्षर...

पुन्हा निरक्षर होता आलं असतं
तर बरं झालं असतं...

मुळाक्षरांच्या बुबुळात बुबुळे घालून
संवेदना हरवून गेल्यात जगण्याच्या...
डोळ्यांना दिसते आहे म्हणून फ़क्त...?
मेंदूचं काम थंडच... कित्येक दिवस.

वृत्तपत्रे अन माध्यमांच्या
आवाजाला म्हणतो आहे
माझा आवाज...माझं ज्ञान

या मुळाक्षरांनी दाखवली खरी
डोंगरापलीकडची घळ.
पण ओळी ओळीतून
मला बसवलच
काचेच्या घरात...

वाचून वाचून डोळे आगावले
नि लिहून लिहून बोटे निर्जिव...
पण ना टाळी लागली कुठे...
ना दंगलीत फेकला गेलो आपोआप...
घृणेची थूंकी टाकत राहिलो
आपली कमी पडू नये म्हणून.

आता बाहेर पडलो तरी
असेलंच सोबत
या अक्षरांची सावली त्यांचे डाग...
व्यक्त होण्याच्या निलाजस सवयी

खरच पुन्हा निरक्षर होता आलं असतं तर...?

तिला वाटले...

ही कविता संगितबद्ध केली असून त्याची यू ट्यूब वरील लिंक जोडतो आहे.


तिला वाटले तिच बरोबर...
मला वाटले चुकलो मीच...
......................
......................

एक कुणीशी होती माझी
माझ्याहूनही माझी माझी
नव्हते काही वेगवेगळे
वाट एक ती तिची नी माझी

शपथा होत्या उधाणलेल्या
स्वप्ने होती अंकुरलेली
मन्मनातील फुले बावरी
अलगद होती सावरलेली

सरल्या वाटा अवखळ-अनघट
सरली वळणे अवघडशी
काळ जरासा पोक्त जाहला
नवलाई अन अवजडशी

तशी अचानक उल्केपरी त्या
म्हंटली होती मजला ती
"प्रेम नि माया झूठच सारे
फसवी सारी ही नाती"

"पाण्यासम त्या व्हावे जगणे
वा-यासम त्या गावे गाणे "
आणि म्हणाली, "किती बंध हे
रोज तेच ते येणे-जाणे"

क्षणभर थरथर पडते अंतर
दूर उभा मी बघताना...
प्रेमामधले शब्द तिचे ते
जखमेपरी त्या जपताना...

हाय! "सखे तू असो सलामत"
दुवा देत ही जगतो आहे...
तसाच वारा तसेच पाणी
रोज नव्याने बघतो आहे...

तिला वाटले तिच बरोबर...
मला वाटले चूकलो मीच
उमगून येता गत फसवी ही
माझ्यावरती हसलो मीच...kamalesh kulakarni

प्रपोज

प्रपोज १
"तु मला मित्र म्हणून आवडतोस पण...
मी तुझा त्या दृष्टीनं
कधीच विचार केला नाहीये.
प्लिज राग मानू नकोस "

प्रपोज २
"तुला वाटतं तितकं सोपं नाहीये माझं.
अजून तू माझ्या ताईला आणि बाबांना
ओळखत नाहीस."

प्रपोज ३
"तु चांगला आहेस रे ... पण
माझ्या बाबांनी खूप कष्टात दिवस काढलेत
आता त्यांना आम्हाला सुखी पहायचय...
मी त्यांच्या अगेंस्ट नाही जाऊ शकत."

प्रपोज ४
"थांब. आत्ता नको.
घरात माझ्या लग्नाचा विचार चालू झाला की
मी दुसरं कुठलाही स्थळ बघण्यापूर्वी
तुझंच नाव सुचविन. इतकं नक्की."

प्रपोज ५
"व्वा... आहे का आठवण?
म्हणे लग्न करायचय.
माझी किंमतच नाही तुला.
सारखं काय काम काम काम?
इतका पैसा पैसा केलेलं
मला नाही आवडणार बुवा.

प्रपोज ६
ए एक विचारू ?
- मी का आवडते रे तुला?
- माझ्यासारखीच यापूर्वी कुणी? "

प्रपोज ७
"खोटं खोटं खोटं
सगळ्यांसारखेच आहेत
माझे डोळे माझे केस माझे ओठ
एक सांगू? तू नवरा म्हणून
छान वाटतोस मला."

प्रपोज ८
"ए इतके नॉन-व्हेज मेसेजेस
नको पाठवूस न...
चूकुन बाबांच्या हातात
मोबाईल पडला तर...?"

प्रपोज ९
मला खूप भीती वाटततेय रे ...
नुसत्या एका किसवर थांबणारे का?
पण भेटायचं कुठे?
आणि हो एकच किस हं? प्रॉमिस?

प्रपोज १०
"नको... थांब... प्लिज...बास...
खुप पुढे जाऊ नकोस
भीती वाटतेय...
आई-बाबांना फ़सवतेय असं वाटतय.
ऊं. थॅंक्स. छान वाटतय..."

प्रपोज ११
"आता जरा जपूनच रहावं लागेल.
बाबांना शंका होतीच.
तुझ्याशी काँटॅक्ट तोडायला सांगितलाय.
तुझ्याविषयी सगळी चौकशी केली त्यांनी.
खुप अवघड झाल्यात गोष्टी...
- तु सेटल हो लवकर...
घर, गाडी. म्हंजे मला नीट बोलता येईल."

प्रपोज १२
"आज घरी एकटीच आहे.
लग्नाला गेलेत सगळे.
येना लवकर."

प्रपोज १३
"बाबांनी एक स्थळ आणलय.
मुलगा युएस चा आहे."

प्रपोज १४
"मी तुला गुंतवलं?
मी पहील्यापासूनच क्लियर होते
बाबा आणि ताईच्या अगेंस्ट जाणार नाही म्हणून.
माझ्या जागी दुसरी कुणी असती तर ...
विचार तरी केला असता का तुझा?"

प्रपोज १५
"खुप छान वाटतं रे तुझ्या कुशीत
असं वाटतं अशीच रहावी ही मिठी.
पण आपण हे थांबवायला हवं...
उद्या माझ्या होणा-या नव-याला
मी कसं सामोरं जाऊ?
सांगते ते ऐक न प्लिज
तू पण लग्न कर...
मिळेल तुला माझ्याहून छान बायको
मी शोधू का?"

आता भेटलो तर....

आपल्याला माहीत होतच
पहिल्यापासून की शक्यतो
आपलं लग्न होणं
अवघड आहे ...

पण तरी आपण
जगाची नजर चूकवून
भेटत राहीलो
जणू की आपल्य़ाला
हेही माहीत होतं की शक्यतो
लग्न वेगळं अन हे वेगळं ...

मिळालेल्या संधीचे नि काळाचे
आपण धनी झालो
पण जाता जाता
एकमेकांच्या मनावर
वळ उमटवत गेलो ...

आपल्याला माहीत असल्यासारखे
की अशा
जखमा केल्याशिवाय
पुरतं दूर होणं
शक्यच नव्हतं म्हणून...

आज याच शहरात
वावरतो आहोत
आपण दोघे...

दोघांच्याही मनात
रोजरोज तिच आंदोलन...
एकमेकांविषयीची...

पण आता दोघांच्याही
मनाचे मालक
वेगवेगळे

योगयोगानं रस्त्यात
दिसतोही आपण
एकमेकांना
पण दोघेही
टाळून जातो
एकमेकांची नजर...
मनाची वळणे ...

दोघांनाही पक्क
ठाऊक असल्यागत की
आता भेटलो तर....

पाऊस

पुन्हा एकदा मनात माझ्या आला पाऊस
तुझी आठवण गुदमरली अन झाला पाऊस


क्षितीज कुठेसे हरवून बसले आहे माझे
डोळ्यांमध्ये उगाच ना सापडला पाऊस


खुप मारल्या हाका पण तू वळली नाहीस
भर पावसातूनी निघोनी गेला पाउस


मला एकटा पाहून त्याने कहर केला
तिच्या घराच्या आत अचानक शिरला पाऊस


एक बरे की ढगा तुला ही खिडकी आहे
विरहाच्या बेरंग क्षणांतून रंगला पाऊस


 
कमलेश

प्रेम

तिच्या कॉस्मॅटिक अदांवर
मी करत राहिलो
आयुर्वेदिक प्रेम

मला जाणवायचं
तिचं प्लॅस्टिक स्माईल
पण साला माझा रागही
इकोफ्रेंडली

कॅटबरी, केक्स, गिफ्ट्स मधून ती
जपू पहायची नाँनस्टीक नातं

आणि तरीही मी
राखायचो निगा
तिनं दिलेल्या एकेक
जखमेची- अश्रुंची
रेन वॉटर हार्वेस्टिंग सारखी....

: कमलेश