तू कुठे ?

मी कुठे आणि आता तू कुठे ?
राहीले न आपले ऋतू कुठे

जरी नवेच शब्द रोज सोबती
परी मनास मी रीता करू कुठे ?

आरशास रोज रोज सांगतो
आरजू कुठे आता आबरू कुठे

कुठे कुठे तुझी नभे तुझ्या दिशा
एकट्यासवे आता फ़िरू कुठे ?

आँख आज अश्कसे भरी हूई
जीतेजी मौत है सजू कुठे ?

: कमलेश कुलकर्णी

तोडगा

असं वाटतं
तिचा खुन करावा किंवा
मोक्याच्या क्षणी आत्महत्या करावी.
त्या शिवाय कठीण आहे ही आसक्ती जाणं...

वाटतं ...
तोडून-मोडून टाकावं सगळं जग
भुकंप व्हावा जोरदार
माणूस नि माणूस मरून जावा इथला
उरो ती आणि मी फ़क्त...

पण बायकोच्या
प्रेमळ, आसुसलेल्या डोळ्यांकडं पाहून
घ्रूणा येते माझी मलाच.
वाटतं बायकोलाच सुखी ठेवावं
क्षण न क्षण
तिच्या जागी हिला पहावं
आणि त्यातूनच देत रहावी दुवां
ती सुखात राहण्याची ...
अन तिनेही करावं असंच.
ओलांडत जावेत खाचखळगे
दुवां घेता घेता ...
कुठल्याही भेटीविना ... शब्दाविना ...

: कमलेश कुलकर्णी

तसे खुपदा

तसे खुपदा सावरले मी
मनास माझ्या आवरले मी

कुठे तिच धुन ऎकू येता
पुन्हा एकदा बावरले मी

आता एक सल शांत जाहली
जरी कितीदा गहिवरले मी

अशी प्रित ना व्हावी कोठे
मिटूनी वाटे डवरले मी

:कमलेश कुलकर्णी

खरखर

तिचं आणि माझं
नातं म्हणजे
रेडिओवरचं स्टेशन झालय...

जिथून पुढे सरकलो की
तिची खरखर आणि
मागे सरकलो की
माझी....

काहीतरी

इतुके बोलुन होते तरीही
राहून जाते काहीतरी
पुन्हा भेटशील तेव्हा सांगेन
तुला नव्याने काहीतरी

डोळ्यांमधले अर्थच म्हणती
निशब्दांच्या डोळ्यांना
मलाही थोडे राहू द्या ना
सांगायाला काहीतरी

विश्चासाच्या धुक्यात सरल्या
अवघ्या वाटा कुजनाच्या
मधूनच थोडे मौन पाळले
अर्थासाठी काहीतरी

सांगत होतो ओठांनाही
असते भाषा मधूर अशी
तव ओठांनी तू म्हंटली होती
"तुझे आपले काहीतरी"

झाले बोलून गेलो बोलून
आत आतले गुपीत असे
तुलाच ठाऊक आहे सारे
इतुकेच गुपीत मग काहीतरी

: कमलेश कुलकर्णी

सल

आपल्याला आजही
अक्षम्य वाटतात त्यांच्या
’न’ आणि ’ण’ च्या उच्चारातील
व्याकरणात्मक चूका...

ते आयुष्यभर मागत राहीले
"पानी पानी" हक्काचं
शेवटी त्यांनी आपल्या
रक्ताचंच पाणी केलं
आणि जे व्हायला हवं होतं
तेच झालं .

पण आपण आजही
सोडत आहोत
आपल्या प्रव्रूत्तींचे
टोकदार बाण
त्याच लक्षावर
व्याकरण चालवून...

ते घायाळ होऊन
पानीच मागताहेत हक्काचं
आणि त्यांच्या
उच्चारातला ’न’
आप्ल्याला फ़ार
खोलवर सलतो आहे

: कमलेश कुलकर्णी

ती दिसतेच

ती दिसतेच मजला या डोळ्यांत मिटल्या
छटा या तिच्या कशाच्या नि कुठल्या
कधी हासते या धुक्यांतून सा-या
कधी गुंफ़िते श्वास वा-यात सुटल्या

असा मत्त वारा तिचा श्वास होतो
मनाला कुठेही तिचा भास होतो
तिला काय होते न ठावे जराही
मी माझ्याच स्वप्नी तिचा ध्यास होतो

मी काही तरी सांगू पाहतोच तिजला
तसे शब्द वेडे हसतात मजला
ती असते पुढे त्याच साधेपणाने
मी होतो तसा फ़ार भाऊक भिजला

असे वाटते तिच साथी असावी
तिच्यासाठीची एक कविता असावी
अशा दूरच्या या प्रवासात सा-या
ती बाहूंत माझ्या रडावी हसावी


: कमलेश कुलकर्णी

स्वगत

टाचा उंचाऊन कधी पाहीलच नाही
दिसू शकले असते असे
नजरेतील काही टप्पे...
की भरू दिल्या नाहीत जखमा
सहानुभूतीच्या दयावान नजरेसाठी...

कुणाच्याही ढुगणावर लाथ
मारली नाही बिष्यांत;
तसं कुणाला जवळही केलं नाही पार

आकाशाचं कौतुक ऎकणारं कुणीतरी होतं
तोवरच सुचत राहील्या आकाशावर कविता
उद्या वा-याचं कौतुक ऎकणारं भेटेलच की कुणीतरी
तेव्हा वा-यावरही होईलच लिहून ...

ते सगळे वाटत राहीले जवळचे
ज्यांना गरज होती माझी
कुणीतरी आपलसं म्हणतय या समाधानाखातर

उपक्रम सुरू केले दिमाखात
नंतर बंदही केले गुपचूप
करीत राहीलो स्वत:ची समर्थने
दुसरा अटळपणे
मान्या करीत नाही तोवर ...

कधीही केला नाही खुलासा
स्वत:जवळ;
स्वत:कसूनच झालेल्या चूकांचा.
तिरस्कारांचे जंतू फ़िरत राहीले रक्तात
अन प्रगल्भ होत गेली
एकलेपणाची जाणीव
दुस-याच्या तीळभर यशाने।

पोरीही आवडल्या
त्यांच्या सवडीनं;
फ़ुलांचे निर्माल्य होत राहीले नियमीत
दिवसेंदिवस दगडाचंच होत गेलं
मन, ह्र्दय ...
"पुन्हा प्रेम करणे नाही .
असचं वाटत राहीलं दरवेळी..."

हसलो नाही मनमुराद
की फ़सलो नाही
घुसलो नाही कुठे खोलवर की
बसलो नाही

उपकारांपासून दूर ठेवला माथा
वा-याशी फ़िरू दिले नाहीत श्वास
झोपेत चूकूनही पडलं नाही
एखाद्या बक्कळ श्रीमंताचं स्वप्नं
गर्भपात करून टाकले वेळीच अशा
भलत्या-सलत्या स्वाप्नांचे
की ज्यांना जन्मभर पोसणं
परवणारं नव्हतं कधीच

गर्दीत फ़िरत राहीलो बेवारस
एकांतात मालक झालो जगाचा
अंधारात चाचपडत राहीलो प्रकाश
उजेडात दिव्याकडं पाहयचं
विसरून गेलो

पण ओसंडून बोललो आजवर
फ़ुगीर आधिकारानं
केलं तसं काहीच नाही
लिहीलही बरच काही उत्साहात
शेवटी फ़िकीच पडली शाई

स्वत:च्या आत शिरलो नाही कधी
की बाहेरही पडलो नाही
मनाच्या खुंटीला जन्मभर टांगून ठेवलं
स्वत:चंच जिवंत प्रेत

आत्महत्या कराविशी वाटली खरी एकदा
नंतर वाटलं ...
"मरू देत; नाहीतरी मेल्यावर
दखल कोण घेणारेय आपली..."

: कमलेश कुलकर्णी

दुष्काळ

तू त्या काठी
अन मी या ...

मधे सो काँल्ड
परंपरेची नदी तशीच
दुथडी भरून वाहताना ...

आपण कुठल्याशा
फ़ुटकळ आशेवर
एक होण्याचं
स्वप्नं बघतो... वाटं बघतो ...

मग स्व कष्टानं पुल बांधतो.
अन एकत्र येतो ;
तोच नदीत दुष्काळ पडतो।

:कमलेश कुलकर्णी