Sunday, February 07, 2016

इतका आहे लळा

इतका आहे लळा तरीही झाले आहे नको नको
मी जगण्याला, जगणे मजला करते आहे नको नको

जो तो मजला सांगून जातो काळ चालला पुढे पुढे
इकडे साधी वेळ गाठण्या होऊन जाते नको नको 

पैशाने या आणली असती किती सुखे मी दाराशी
जुने जीर्ण हे दुखणे कण्हते त्यात विकतचे नको नको

कितीक डोंगर उलटून आलो सखे तुझ्या मी दाराशी
उम्ब्र्याशी तू येऊन म्हणतेस आत्ता काही नको नको

घेऊन बसलो रात्र उशाशी उगाच स्वप्नाला घरघर
स्पप्नच म्हणते झोपेला या जा बाई तू नको नको

भेटतात हे लोक जरासे, बोलतात, देती टाळ्या
मीच मला भेटाया करतो दहा दहादा नको नको

आता वाटे उगाच तेव्हा तडफड केली जगण्याची
बसलो असतो असाच आणि म्हंटले असते ‘नको नको’

एक वाट ही आहे अजुनी नेते मजला पुढे पुढे
पायांमधले काटे बोथट करती मजला नको नको

हृदयामध्ये विहीर आहे खोलखोलशी भीतीची

पणती विझते आणिक होते आत उतरणे नको नको 

मरून गेले झाड

मरून गेले झाड तरीही कळले नाही
कोणाचेही अश्रू तेथे ढळले नाही

गर्द सावली होती तेव्हा होती गर्दी
झडून गेल्यावरी कुणी चुकचुकले नाही

नुकते नुकते आले होते वयात ते तर
पाणी कोठे मुरते त्याला कळले नाही

वळवाचा हा पाउस घेऊन आला वारा
आज किती वर्षातून ते थरथरले नाही

नका नका हो तेच तेच ते खोड उगाळू

जुनेच आहे तेही अजुनी जळले नाही  

या चौकात

फेसबुकी पॉपकॉर्नने पोट भरेना
व्हॉट्सअॅपच्या खिडकीतून कुणी ढुंकवेना
‘काहीतरी करायला हवं, काहीतरी करायला हवं’च्या ओझ्याखाली काहीच करवेना
शेवटी, ‘आपल्याच खिशाला पैसा कमी लागला’ या जागतिक विचारानं
मी कुठल्याशा चौकाला लागलो
तर चौकात, Being Human चा टीशर्ट घातलेला मुलगा
Che Guevara चा टीशर्ट घातलेल्या मुलाशी वाद घालत होता
रागाच्या भरात Being Human चा गुलाबी टीशर्ट घातलेल्या मुलाने
Che Guevara चा ऑफव्हाईट टीशर्ट घातलेल्या मुलाच्या कानाखाली पेटवली
आणि गुद्दागुद्दी सुरु झाली
चौकातून चाललेले, चौकाच्या भवतीच्या दुकानातील एकेकटे लोक
त्या मारीमारीभवती समूह झाले
माझ्यासमोर त्या घोळक्यात
एक नितळ सावळ्या त्वचेची, पाणीदार डोळ्यांची, बॉपकट केलेली,
ब्लॅक जीन्स ब्लॅक टीशर्ट घातलेली मानेवर कोवळीशी लव असलेली
तरतरीत मुलगी ती मारामारी पहात उभी होती
एवढ्या सगळ्या गदारोळात, माझ्या एकटेपणात
मी तिला पहात असताना मी मला पाहिलं
मग मी माझ्यासकट चौक बदलला

तर या चौकात….! 

Friday, December 14, 2012

ब्रँडेड पँ‌‍‌ट‌‍‌‍‍‍‌चाही निघून जातो रंग पहिल्या धुण्यात तेव्हा



ब्रँडेड पँ‌‍‌ट‌‍‌‍‍‍‌चाही निघून जातो रंग पहिल्या धुण्यात तेव्हा
कर्तव्यदक्ष ग्राहकाची भूमिका संचारते माझ्या तना-मनात

आणि मी सरसावतो पँटसहीत मॉलमध्ये
तिथली रिसेप्शनिस्ट घेऊन जाते मला कम्प्लेंट डिपार्टमेंटकडे अदबीने
“इसमें आपकीही कुछ गलती होगी”
हे ऐकून निघून जाते हवा माझ्यातल्या उत्साही रागाची

मी प्रयत्न करीत राहतो मॅनेजरपर्यंत पोहचण्याचा
आणि मुर्ख ठरत जातो ‘सिस्टेमॅटिक’ नजरेत
इथला एचआर समजावतो एका कोपऱ्यात
”आपने पहले ड्रायक्लीन करना चाहिये था
आज कल सभी लोग करत है.
एक दो प्रॉडक्ट फॉल्टी रहतेही है”

मी मान्य करून टाकतो माझा नैतिक पराभव
आणि इतक्या घुसमटीतही
सक्तीचं हेल्मेट चढवून परततो घरी 

ब्रँडेड पँटचा गेलेला रंग माझ्या ब्रँडेड बनियनवर
येऊन बसलेला असतो पर्मनंट
माझ्या ब्रँडेड बनियनची जमा झालेली बेंबीतली सुतं काढीत
मी पूर्ण करतो माझ्या आयुष्यातला एक दिवस 

सकाळी बायको आजच्या पेपरावर बसलेला
कालच्या बनीयनचा बेंबीतला सुताचा बोळा उडवत
वाचून दाखवते मोठमोठ्याने
आजच्या पेपरातला ‘पॉझिटीव्ह थिंकिंग’चा लेख
आपलंच काहीतरी चुकतंय अशा रोखात 

रंग उडालेली ब्रँडेड पँट घरात वापरायला काढून
मी समारोप करतो या विषयाचा
आणि जुन्या पँटचे उसवलेले खिसे
टीप मारायला टाकतो

Friday, November 02, 2012

तेव्हा अख्खी वहीच असायची डोक्यात कवितांची


तेव्हा अख्खी वहीच असायची डोक्यात कवितांची

एका ओळीत गर्दी करून असायचे शब्द श्वासांसोबत 

उभा जन्म भरून पावायाचा
शब्दांतून रितं होत जाताना

नि वाटायचं सगळ्या जगाला आपण देत आहोत मंत्र
सुखी होण्याचा

तेव्हा रोज व्हायचीच
सकाळ दुपार संध्याकाळ रात्र

तेव्हा असायचे
उन वारा पाउस थंडी

तेव्हा दिसायचे रंग
काळे-पांढरे गडद-फिके

तेव्हा कळायचे नाहीत कशाचेच नेमके अर्थ

तेव्हा किती सहज व्हायचे अर्थाचे अनर्थ

पण तेव्हा वाटायचं नाही काहीच व्यर्थ
आत्तासारखं

Tuesday, July 10, 2012

ये ट्रेलर नही पुरी पिक्चर है मेरे दोस्त


आज हरायचंच म्हणून कुठलाच दिवस उजाडला नाही
तरी हरतच परतलो दर संध्याकाळी.

कित्ती धोरणं आखत राहिलो रात्र रात्र
अन् ऐन उन्हात वितळून गेलो स्वतःसकट.

बडबडलो वाट्टेल ते जगाविषयी उगाच
माझ्याविषयी बोलून बोलून बोलणार काय? मौन.

लग्नाच्या बोहोल्यावर, गणपतीच्या देवळात
डोंगराच्या टोकावर, समुद्राच्या काठावर,
हिरव्यागर्द जंगलात, घमघम वाऱ्यात, पुनवेच्या चांदण्यात,
–तंबाखू संपली वाट लागली.

मी आलो मी पाहिलं तरी ठेचकाळलो च्यामारी
ती आली ती जिंकली अन् इगो झाला मला.

ये ट्रेलर नही पुरी पिक्चर है मेरे दोस्त.
कहानी कबकी खतम हो चुकी है.

Monday, June 04, 2012

गर्दीत हरवलेला मी


गर्दीत हरवलेला मी शोधत राहतो
त्याच गर्दीत सापडशील का तू कुठे?

माझ्या तमाम रातआंधळ्या स्वप्नात
अजूनही वावरते आहेस तू बेधडक
कितीही गुंगीत ठेवलं स्वतःला तरी.

तुझा स्कार्फ, गॉगल, हँडग्लोव्हज
बंदोबस्तासाठी सज्ज असतीलच नखशिखांत.

आणि तरीही
तुझ्या केसांचा, काजळाचा नि तुझ्या आवडीच्या अत्तराचा
एकत्रित वास घेऊन येईल तुला माझ्यापर्यंत.

बस एवढीच एक शेवटची ओळख शिल्लक आहे माझ्याकडे
बाकी तुझाही चेहरा हरवत चाललाय स्मरणातून
माझ्यासारखाच गर्दीत. 

Saturday, June 02, 2012

आपण


एक बेरकी सल सलत राहतो जन्मभर
सेप्टिकही होत असेल कुणास ठाऊक.
चाहूल नसते जराही - वाऱ्याच्या इतिहासाची-भविष्याची
आपलंच नशीब फुटकं म्हणत हताश झालो तरी.
तिच्या डोळ्यांतल्या प्रवासात भटकताना हरवलो आरपार तरी
‘ध्यान लागल्या’चं म्हणत नाही कुणीच.
या अचाट ब्रम्हांडात अनंत सूर्यमालेत
रोज चड्डी घालावी लागतेय- लाजेपायी.
चिमण्या गेल्या उडून हाकेबाहेर
अँग्री बर्डचे नेक्स्ट व्हर्जन अपलोड करताना.
इकडचे रक्त तिकडे तिकडची किडनी इकडे कात्र्या सुरे सलाईन -
एक दिवस सुखाने मरण्यासाठी.
आपल्याच स्वप्नाला लावून ठेवावं गालबोट
इतके प्रामाणिक आपण.
तोडलेल्या फांदीला पुन्हा पालवी फुटणार या निकषाने
कलम झालेलो आपण.

Friday, May 25, 2012

चॉईस


ही केवढी मोठ्ठी चक्कर आलीये मेंदूला
किमान काही वर्षे नक्कीच लोटली असतील.

आणि तरीही अजून कोसळलोच नाहीये धाडकन
परिस्थितीच्या अंगावर.

बाकी सगळे लोक तर याच परिस्थितीच्या भोवती
फेर धरून हिंडताहेत

आणि उत्साहाने उडी घेताहेत परिस्थितीच्याच अंगावर.
गर्दी हटता हटत नाहीये.

मला ना चक्कर थांबवता येतेय ना उडी घेता येतेय.
कधी ना कधी मी फेकला जाणारेय
आत किंवा बाहेर.

मधोमध राहू अशी व्यवस्था उभारण्याचा दम
कधीच नव्हता अंगात.

आता फक्त चॉईस उरलाय
आत की बाहेर? बस्स.

कुठेही गेलो तरी फेकला जाणारच.

याही वाचा

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...